Po wstąpieniu do Wojska Polskiego, w stopniu kapitana, walczył w szeregach 2 pułku strzelców podhalańskich na wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Od 1922 dowodził 2 pułkiem strzelców podhalańskich w Sanoku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 120. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy pułku. 15 lipca został uroczyście pożegnany przez korpus oficerski pułku. W marcu 1923 został ponownie przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko dowódcy pułku. W tym roku został wybrany prezesem Społecznego Komitetu Budowy Domu Żołnierza w Sanoku. W latach 20. był przewodniczącym zarządu Towarzystwa Domu Żołnierza Polskiego w Sanoku. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 24 marca 1927 został uznany przynależnym do gminy Sanok. 22 lipca 1927 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego z jednoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. 12 marca 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. Z dniem 30 czerwca 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.