Nie powstrzymało to jednak jego rodzeństwa przed kolejnymi próbami zamachu stanu – młodszy brat Barghasz próbował go nieskutecznie obalić w 1860 roku. Poskutkowało to uwięzieniem brata, przyszłego sułtana (1888-90), Chalify ibn Sa’ida, którego uwolnił dopiero Barghasz. Ostatecznie w 1861 roku potwierdzono rozdzielność tronów omańskiego i zanzibarskiego. Władca Zanzibaru był jednak zmuszony do płacenia corocznego trybutu bratu w wysokości 40 tys. talarów (aż do momentu, gdy Suwajni został zamordowany przez swego syna, Salima ibn Suwajniego, w 1866). Przez całe panowanie pozostawał pod wpływem rozrzutnego doradcy Sulajmana ibn Alego. Brytyjskie wpływy, które były decydujące dla Madżida, by pozostać na tronie, reprezentowali konsulowie Pella Lewis (1860–1862), Robert Lambert Playfair (1862-1865) i Henry Adrian Churchill (1865-70). W 1866 roku Madżid przeniósł przejściowo stolicę do Dar es Salaam (dosł. dar pokoju) na kontynencie, które szybko stało się z małej wsi potężnym miastem.