3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Przez wiele lat pełnił służbę w 5 dywizjonie żandarmerii w Krakowie. 31 marca 1924 awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W 1934 napisał pracę „Dezercja do Niemiec. Jej przyczyny, środki zaradcze”. Na majora awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów żandarmerii. W latach 1937–1939 pełnił funkcję I zastępcy dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie.
30 sierpnia 1939, zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym, objął funkcję dowódcy żandarmerii Armii „Modlin”. W czasie kampanii wrześniowej walczył na stanowisku dowódcy żandarmerii Armii „Modlin”, a następnie Armii generała brygady Emila Krukowicz-Przedrzymirskiego. 25 września 1939 w rejonie Wólki Łabuńskiej dostał się do niemieckiej niewoli. Następnego dnia zdołał zbiec z niewoli przy pomocy żony polskiego mechanika lotniczego. Następnie ukrywał się, korzystając z pomocy żony majora żandarmerii Bronisława Borelowskiego. 17 października 1939 przybył do Warszawy. 7 listopada 1939 został zatrzymany w „łapance” i skierowany do obozu jeńców. W niemieckiej niewoli przebywał do 29 kwietnia 1945. Był jeńcem Oflagu VII A Murnau.