Ludzie żywi – zbiór esejów autorstwa Tadeusza Boya-Żeleńskiego, powstających w latach 1927-1928. Autor przedstawił w nich sylwetki twórców polskich współczesnych sobie: Stanisława Przybyszewskiego, Stanisława Wyspiańskiego, Witolda Wojtkiewicza oraz tworzących we wcześniejszych epokach: Artura Grottgera i Narcyzy Żmichowskiej.
Treść Zbiór wydany w roku 1929 jako całość, składa się z pięciu części poświęconych wybranym artystom, oraz uzupełnień i przypisów zawierających korespondencję przesłaną autorowi w związku z poszczególnymi tekstami. Każdy z biogramów stworzonych przez Żeleńskiego osadzony został w precyzyjnie określonym i dokładnie opisanym kontekście kulturowym i obyczajowym danej epoki. Na tak zbudowanym tle Boy-Żeleński przedstawił życiorysy znanych ludzi w związku z ich twórczością w kolejnych okresach życia lub poszczególnymi dziełami. Każda z pięciu części, zatytułowana nazwiskiem osoby której została poświęcona, składa się z jednego lub większej liczby pojedynczych okolicznościowych artykułów na wybrane tematy, powiązane osobą artysty. Teksty poświęcone Przybyszewskiemu dotyczą jego życia prywatnego i działalności w okresie pobytu w Krakowie. Sylwetka Wyspiańskiego przedstawiona została czytelnikowi w kontekście premiery "Wesela" i jej reperkusji.