Wodór może przenikać do metalu z fazy gazowej lub ciekłej. W wysokich temperaturach wodór cząsteczkowy zawarty w gazach dysocjuje, tworząc wodór atomowy (H2 Δ_͕ 2H), który następnie przenika do wnętrza metalu. Mechanizm zachodzi w trzech etapach. W pierwszej fazie (adsorpcja fizyczna) atomy wodoru przylegają do powierzchni metalu, tworząc kilka warstw. W fazie drugiej (adsorpcja chemiczna) cząsteczki z warstwy znajdującej się w bezpośrednim kontakcie z metalem tworzą z nim wiązania chemiczne. Ostatnim etapem jest przenikanie atomów wodoru do struktury krystalicznej metalu (absorpcja).
Przenikanie wodoru z fazy ciekłej jest procesem o wiele bardziej złożonym niż przenikanie z fazy gazowej. Wynika to z równoczesnego zachodzenia wielu reakcji chemicznych. Przykładem takiego procesu jest powstawanie wodoru atomowego z siarkowodoru w obecności wody (H2S + Fe2+ H2O_͕ FeS + H0). thumb|300px|Formy kruchości wodorowej: a) pękanie wodoropochodne, b) pęcherzenie wodoropochodne, c) wodoropochodne korozyjne pękanie naprężeniowe, d) odsiarczkowe pękanie naprężeniowe Termin kruchość wodorowa odnosi się do grupy zjawisk korozyjnych. Zjawiska te mają podobny mechanizm, ale mogą mieć różny przebieg i źródło pochodzenia wodoru. W celu dokładniejszego opisu konkretnej formy korozji stosuje się różne nazwy.