Z czasem trafił do rezydencji mnicha Łangdu, gdzie został jego partnerem seksualnym (drombo). Cering zgodził się, ze względu na wiążącą się z tym możliwość przyszłego rozwoju kariery. Nowy przełożony dobrze traktował Ceringa, zapewnił mu także nauczycieli kaligrafii. Wkrótce potem Cering ożenił się z dziewczyną wskazaną przez matkę, ale małżeństwo rozpadło się z powodu konfliktu z teściami. W 1947 roku Cering zakończył karierę tancerza, zdał egzaminy urzędnicze i dzięki poparciu Łangdu podjął pracę w skarbcu państwowym. Po pojawieniu się w Tybecie we wrześniu 1951 roku Chińczyków, Cering postanowił współpracować z nowymi władzami, wierząc, że Chiny przeprowadzą niezbędną modernizację Tybetu. Nie dołączył do konspiracyjnej organizacji zwalczającej Chińczyków.
W 1957 roku Cering wyjechał do Indii, gdzie uczył się języka angielskiego. Gdy po upadku tybetańskiego powstania dwa lata później do Indii przybyli tybetańscy emigranci, Cering został współpracownikiem brata Dalajlamy, z którym spisywał relacje uciekinierów. Następnie ponownie objął opiekę nad ewakuowanym z Tybetu skarbcem. Pomimo zaangażowania w działalność emigracyjnego rządu, Cering odsunął się od przywódców emigracji, zniechęcony silnymi podziałami klasowymi w tym środowisku.