W marcu 1971 na XI kongresie partyjnym al-Asad stwierdził, że długofalowe cele polityczne partii Baas - socjalizm i panarabizm - pozostają niezmienne, natomiast ich realizacja musi zostać poprzedzona umocnieniem Syrii i odzyskaniem utraconych ziem. Do momentu odrobienia strat terytorialnych partia nie miała wdrażać socjalistycznych reform. Wtedy też posłużył się terminem Ruch Korygujący, który stał się oficjalnym określeniem wydarzeń w Syrii w latach 1970–1971.
W tym samym miesiącu zorganizowane zostało referendum, w którym według oficjalnych wyników społeczeństwo Syrii opowiedziało się za powierzeniem Hafizowi al-Asadowi urzędu prezydenckiego. Zwieńczeniem Ruchu Korygującego było wprowadzenie w życie konstytucji z marca 1973, która ustanowiła w Syrii system władzy prezydenckiej i usankcjonowała dominację partii Baas. W rezultacie opisywanych wydarzeń al-Asad objął w Syrii władzę dyktatorską i utrwalił ją. Wokół jego osoby powstał kult jednostki, który w propagandzie państwowej odsunął na drugi plan dotychczasowe hasła socjalistyczne i panarabskie. Prezydent obsadził najważniejsze stanowiska państwowe (cywilne i wojskowe) osobami lojalnymi wobec siebie, członkami rodziny lub alawickiego klanu, z którego pochodził, lub też wiernymi towarzyszami z wojska i partii.