Wspierała również zbrojny ruch palestyński i poddawała ostrej krytyce konserwatywne arabskie monarchie.
Ciosem prestiżowym dla tego kursu politycznego stała się klęska Syrii w wojnie sześciodniowej. Osłabiła ona pozycję Dżadida i jego najbliższego otoczenia, wzmocniła natomiast pozycję Hafiza al-Asada, chociaż w czasie konfliktu był on ministrem obrony, a tym samym w większym stopniu odpowiadał za stan syryjskich sił zbrojnych. Po czerwcu 1967 al-Asad zaczął publicznie domagać się zmiany kursu gospodarczego i politycznego na bardziej umiarkowany i skupił wokół siebie podobnie myślących działaczy partii Baas. W 1968 na kongresie partii Baas al-Asad postulował poprawę stosunków z monarchiami arabskimi i wycofanie się z niektórych socjalistycznych haseł, by kraj mógł wzmocnić się na tyle, by odzyskać ziemie stracone w 1967 na rzecz Izraela. Ostatecznie kongres postanowił jednak zachować dotychczasowy kurs w gospodarce, a jedynie wyraził zgodę na zmniejszenie skali interwencji partii w sprawy wojskowe. Od 1969 al-Asad przygotowywał się już do obalenia Dżadida i jego współpracowników drogą kolejnego przewrotuP. Seale, Asad of Syria. The Struggle for the Middle East, University of California Press, Berkeley-Los Angeles 1989, , s.