XXI wiek W 2002 roku Pavone wystąpiła w programie I ragazzi irresistibili. W październiku 2003 roku, podczas rejestracji odcinka I raccomandati nagle zasłabła i musiała być hospitalizowana. W 2004 roku, po zakończonej rekonwalescencji, powróciła do teatru, występując we własnej sztuce „La mia favola infinita”. W 2006 roku Pavone ogłosiła swoje oficjalne wycofanie się z show-biznesu. Jej nagrania z lat 60. są nadal regularnie wydawane w Europie, a w 2012 roku debiutancki album artystki został wydany jako CD w Ameryce.
Rita Pavone była dla włoskiej publiczności podobnym objawieniem, jak wcześniej Domenico Modugno i Adriano Celentano; w swej sztuce interpretacji łączyła słodkość bel canta z dynamicznym brzmieniem rock and rolla i twista. W śpiewie, geście i repertuarze była szczera, młodzieńcza i świeża.
Dyskografia Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
Filmografia Opracowano na podstawie materiału źródłowego. La noia (1963) Il giornalino di Gian Burrasca (1964–1965) Rita la figlia americana (1965) Rita la zanzara (1966) Non stuzzicate la zanzara (1967) La feldmarescialla (1967) Little Rita nel West (1967) Karussell (1976) Due sul pianerottolo (1976) Gian Burrasca (2001)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoskie piosenkarki Kategoria:Ludzie urodzeni w Turynie Kategoria:Urodzeni w 1945