Edmund Franciszek Ritter von Zaremba (ur. 20 listopada 1856 w Kołomyi, zm. 30 lipca 1927 w WiedniuHelmut Damerau, Wolfgang Hausen. Deutsches Soldatenjahrbuch. 1998, t. 46 s. 44.) – tytularny marszałek polny porucznik cesarskiej i królewskiej Armii.
Życiorys Od 1870 uczęszczał do Kolegium Wojskowego w St. Pölten. Ukończył Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener-Neustadt (1876). Od 1876 porucznik przy 13 regimencie ułanów galicyjskich. Od 1906 dowódca 4 pułku Ułanów Cesarza w Wiener-Neustadt. Następnie dowódca krakowskiej 20 brygady kawalerii. 9 listopada 1911 awansowany do stopnia generała-majora, w lipcu 1914 nominowany na dowódcę 4 Dywizji Kawalerii we LwowieJan Rydel, W służbie Cesarza i Króla. Generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, 2001, s. 301."Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej" 1977 s. 746.. Po wybuchu I wojny światowej na czele swej Dywizji 21 sierpnia 1914 roku wykonał nieudaną szarżę pod Jarosławicami, ponosząc ogromne straty i tracąc artylerię dywizyjną, za co został odsunięty od dowodzenia i trafił pod sąd wojennyManfried Rauchensteiner, der Erste Weltkrieg und das Ende der Habsburgermonarchie 1914 - 1918, Wien 2013, 184 - 187. Ten ostatni go uniewinnił, ale jego kariera została przerwana.