W latach 1910–1914 studiował literaturę polską na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie poznał Zofię Nałkowską, która odegrała ważną rolę w jego życiu prywatnym. Pisał w tym czasie artykuły polityczne do „Gazety Wieczornej” we Lwowie, recenzje literackie do warszawskiego „Echa Literacko-Artystycznego” i „Książki” i recenzje z teatrów warszawskich do „Tygodnika Polskiego” i „Krytyki” w Krakowie.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów, wkrótce został ranny. Po rekonwalescencji przydzielony został do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego (NKN). W październiku 1914 zaproponował Stanisławowi Kotowi, szefowi biura prasowego Departamentu, projekt rozwinięcia propagandy niepodległościowej w krajach neutralnych, przede wszystkim we Włoszech (zachowujących neutralność do 1915). Projekt uzyskał akceptację Michała Sokolnickiego i aprobatę Prezydium NKN. NKN utworzył w Rapperswilu centralę dla placówek zagranicznych, a Baranowski na początku 1915 roku został skierowany do Włoch jako delegat NKN. Do września 1915 prowadził agencję prasową w Mediolanie, redagował pismo Ecca della Stampa Polacca i organizował Comitati per la Polonia (pol.