Pod koniec października 1951 aresztowany podczas podróży służbowej pod pretekstem naruszenia tajemnicy państwowej. Skazany przez Sąd Rejonowy w Warszawie na cztery lata więzienia za sporządzenie notatek podczas pracy jako rzeczoznawca hutniczy dla Banku Gospodarstwa Krajowego. W kwietniu 1954 zwolniony z więzienia. Po odwilży politycznej po październiku 1956 złożył wniosek o rehabilitację, Pod koniec listopada 1957 został sądownie uniewinniony, przyznano mu także odszkodowanie finansowe.
Od maja 1953, po wyjściu z więzienia, pracował w Państwowych Wydawnictwach Szkolnictwa Zawodowego jako starszy redaktor w redakcji hutniczej. Przygotowywał do druku podręczniki z hutnictwa i obróbki metali dla uczniów szkół zawodowych.
W połowie sierpnia 1956 powrócił do pracy w Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego jako kierownik zespołu w Departamencie Techniki Hutniczej. Dzięki jego wysiłkom zwiększono oszczędności stali oraz powiększono asortyment produkowanych wyrobów walcowanych. Opracował nowatorską technologię form z materiałów ogniotrwałych do termitowego spawania połączeń szynowych torów kolejowych. Pracował także w ministerialnej Komisji Wynalazczości.