Dozwolony był duży zakres przeróbek pod kątem poprawy osiągów; Kategoria B Grupa V – prototypy sportowe oraz samochodowy sportowe grup II i IV z modyfikacjami przekraczającymi granice określone przepisami tych grup; Kategoria C Grupa VII – dwumiejscowe samochody wyścigowe; Grupa VIII – samochody wyścigowe formuły międzynarodowych (1, 2, 3); Grupa IX – samochody wyścigowe formuły wolnej oraz Formuły Polonia. Samochody były dodatkowo podzielone na następujące klasy: Klasa 11 – gr. I, poj. do 850 cm³; Klasa 12 – gr. I, poj. do 1300 cm³; Klasa 13 – gr. I, poj. do 1600 cm³; Klasa 14 – gr. I, poj. pow. 1600 cm³; Klasa 21 – gr. II, poj. do 850 cm³; Klasa 22 – gr. II, poj. do 1300 cm³; Klasa 23 – gr. II, poj. do 1600 cm³; Klasa 35 – gr. II, III, IV i V bez ograniczenia pojemności; Klasa 50 – krajowe samochody gr. V Klasa C-IX – Formuła Polonia. Ponadto rozgrywano wszechklasy, czyli handicapowe wyścigi samochodów klas 11–50. Rozgrywano także zawodu o Puchar „Motoru”, w którym klasyfikowani byli zawodnicy startujący samochodami turystycznymi polskiej produkcji w wyścigach wszechklas.