Mimo że stanowiły one około trzech czwartych powierzchni miasta, przez lata pisarze angolscy nie przywiązywali do nich większej wagi. Zostały one opisane po raz pierwszy przez José Luandino Vieirę w zbiorze opowiadań Luuanda wydanym w 1964 roku. Czyni on z tych dzielnic centrum, w którym toczy się życie bohaterów, opisując codzienność mieszkańców Rangel, Sambizanga, Lixeiria i Marçal, strukturę angolskiej społeczności, historie zamieszkujących je rodzin, zwierząt i lokalnych roślin. Mówiąc o Luuandzie, pisarz, który wychował się w musseque Makulusu i który opisuje swoje dzieciństwo tam spędzone w Nós, os do Makukusu e Nosso Musseque, stwierdza: „Chciałem jak najwierniej oddać tę rzeczywistość. Jeśli głód, wyzysk i bezrobocie pojawiają się w książce jako kluczowe tematy, dzieje się tak dlatego, że było to – powiedzmy to w ten sposób – akwarium, w którym krążyły stworzone przeze mnie postacie, jak również ja sam”Rozmowa z prof. José Luís Pires Laranjeira dla Universidade Aberta, 1994 r.. Przeniesienie akcji opowiadań do dzielnic biednych, czarnoskórych mieszkańców Luandy miało być świadectwem wadliwego funkcjonowania systemu kolonialnego, przez co nagrodzenie Luuandy przez Związek Pisarzy Portugalskich wywołały w Portugalii polityczny skandal.
Przypisy
Kategoria:Historia Angoli Kategoria:Luanda Kategoria:Slumsy