W tym najtrudniejszym dla Żydów okresie, ewakuowano kobiety z dziećmi z Jechi’am na teren dzisiejszego osiedla Kirjat Chajjim w Hajfie. Pozostali mężczyźni zamieszkiwali w prowizorycznych warunkach na terenie na wpół zburzonego zamku krzyżowców Miwcar Jechi’am. Cierpieli od niedostatku wody i ciężkiej pracy fizycznej. Kibuc był całkowicie odcięty od pozostałej społeczności żydowskiej. Droga z Naharijji do Jechi’am prowadziła przez otwartą dolinę, jednak wielką trudnością były tutejsze wsie arabskie Umm al-Faradż, Al-Tall, An-Nahr i Al-Kabri. Aby przejechać drogę należało płacić bakszysz, a po rozpoczęciu się wojny domowej wieś Al-Kabri zaczęła odgrywać kluczową rolę w arabskiej blokadzie. Łączność utrzymywano głównie przy pomocy sygnałów świetlnych nadawanych z ruin zamku na wzgórzu. Zaopatrzenie dostarczano głównie za pomocą zrzutów dokonywanych z małego samolotu Piper Cub. Były to jednak niewystarczające ilości, i amunicja oraz lekarstwa były na wyczerpaniu. Obronę kibucu stanowiło 60 mieszkańców osady, których uzbrojeniem była nieliczna broń strzelecka. Na początku stycznia dołączył do nich wydzielony oddział żołnierzy z 21 Batalionu Brygady Karmeli.