Plac, na który wychodzono po wyjściu z ogrodu przez Żelazną Bramę znajdował się już na terenie jurydyki Wielopole (będącej wcześniej własnością Jana Wielopolskiego). Był to plac targowy i nazywał się placem Targowicy Wielopolskiej. Wkrótce plac zaczęto nazywać placem Za Żelazną Bramą lub placem Żelaznej Bramy. Pod koniec XVIII wieku brama ta była więc również bramą między Warszawą (Ogród Saski) a jej przedmieściem (jurydyka Wielopole).
W roku 1818 mur ogrodowy został zastąpiony żeliwnym ogrodzeniem. W ramach tej rekonstrukcji filary bramy zostały zastąpione konstrukcją z kutego żelaza. W 1821 roku, w wyniku ekspansji targowiska, bramę rozebrano, a ogrodzenie zostało cofnięte o 41 łokci (około 25 metrów) na wschód (w głąb ogrodu).
W 1936 roku dokonano przebicia jezdni ul. Marszałkowskiej do placu Żelaznej Bramy. W ramach tego projektu zdemontowano część ogrodzenia, w tym bramę, którą wyeksponowano jako pamiątkę historyczną.
Brama zaginęła w czasie II wojny światowej. W jej okolicy od listopada 1940 roku do listopada 1941 roku (południowo-zachodnim skrajem placu Żelaznej Bramy) biegła granica warszawskiego getta.