Po zakończeniu II wojny światowej, gdy po opuszczeniu przez Japończyków Półwyspu Koreańskiego, pojawiła się możliwość powrotu do kraju przodków, wielu Koreańczyków zostało w Chinach, gdyż perspektywy ekonomiczne w rodzinnym kraju nie wydawały się sprzyjać ponownej migracjiChoi, 2003, s.15. Pomimo jednak dużego zaangażowania w sprawy chińskie, mniejszość ta nie uległa pełnemu zasymilowaniu. Jest to związane z faktem, że jest to stosunkowo młoda społeczność, w porównaniu do innych mniejszości chińskich. Od początku posiada swój własny język oraz zwyczaje, które są kultywowane z pokolenia na pokolenie. Jest to również związane z faktem, że tak jak m.in. Mongołowie czy Tajowie, posiada ona związki z własnym niepodległym krajem.
Język i edukacja Większość mniejszości koreańskiej wciąż używa w piśmie i mowie języka koreańskiego. W 1949 roku w prowincji Yanbian został założony Uniwersytet w celu nauczania tej mniejszości etnicznej. Był to pierwszy tego typu uniwersytet w Chinach. Koreańscy nauczyciele zawsze byli cenionymi pracownikami ze względu na swoją dużą wiedzę i zdolność jej przekazywania. Poziom wykształcenia wśród Koreańczyków jest wyższy niż przeciętna wśród innych mniejszości w Chinach.