Brał udział w I wojnie światowej. W styczniu 1915 roku objął funkcję starszego adiutanta oddziału generała-kwatermistrza, a wkrótce szefa sztabu 33 Dywizji Piechoty. Od września tego roku dowodził 129 Besarabskim Pułkiem Piechoty. W 1916 roku awansował na generała majora. Od grudnia tego roku był szefem sztabu 18 Dywizji Piechoty. W październiku 1917 roku został zastępcą szefa zaopatrzenia armii Frontu Południowo-Zachodniego. Po demobilizacji przebywał w Kijowie, a następnie Połtawie.
W listopadzie 1918 roku wyjechał przez Odessę do Konstantynopola. Na początku 1919 roku przyjechał do Jekaterynodaru, gdzie wstąpił do wojsk Białych generała Antona Denikina. Początkowo znalazł się w rezerwie oficerskiej. We wrześniu tego roku został szefem zaopatrzenia głównodowodzącego wojskami Obwodu Kijowskiego. Od grudnia był w rezerwie oficerskiej wojsk Obwodu Noworosyjskiego. Na początku 1920 roku ponownie wyjechał do Konstantynopola. W 1922 roku zamieszkał w Berlinie. Działał w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym (ROWS).
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku, współuczestniczył w organizacji werbunku ochotników rosyjskich jako tłumaczy na front wschodni. Po zakończeniu wojny został aresztowany przez funkcjonariuszy Smierszu. Dalsze jego losy są nieznane.
Linki zewnętrzne Biografia Władimira Breslera (jęz.