Architektura Dawna cerkiew w Rokitnie jest budowlą drewnianą (na ceglanej podmurówce), orientowaną, szalowaną. Została zbudowana na planie krzyża, jest trójdzielna. Przedsionek kościoła jest kwadratowy, wznosi się nad nim dwukondygnacyjna wieża o konstrukcji słupowej, zwieńczona czworoboczną latarnią z dachem hełmowym. Do pomieszczenia ołtarzowego przylegają dwie kwadratowe zakrystie. We wnętrzu obiektu znajduje się chór muzyczny, całość natomiast przykryta jest stropem ze ślepą kopułą nad nawą. Obiekt sakralny nakryto dachami dwuspadowymi ze ślepą latarnią w miejscu ich przecięcia; element ten wieńczy cebulasta kopuła.
Wystrój wnętrza pochodzi w większości z okresu, gdy budynek użytkowali katolicy obrządku łacińskiego. Po 1919 powstały ołtarze, do skonstruowania których wykorzystano znacznie starsze, osiemnastowieczne barokowe elementy. W miejscu obrazów w ołtarzach bocznych znajdują się oleodruki, jedynie w ołtarzu głównym wystawiono dla kultu XIX-wieczny obraz Trójcy Świętej, zaś w zwieńczeniach ołtarzy bocznych znajdują się unickie obrazy św. Józefa i św. Piotra. Z XVII w. pochodzi przechowywany w kościele obraz Chrystusa u słupa, zaś z 1704 – obraz przedstawiający Ukrzyżowanie adorowane przez czterech mężczyzn, w tym fundatora wzniesionej w wymienionym roku unickiej cerkwi.