W 1928 przeprowadził się do Grudziądza, gdzie został kierownikiem i udziałowcem Pomorskich Zakładów Ceramicznych, które produkowały dachówki i ceramiczne elementy pokryć dachowych. Opracował metody produkcji dachówki cienkościennej, konstrukcję stropu ceglanego „Pomorze”, szalowanie ceramiczne imitujące drewno oraz elementy ażurowe. Był również właścicielem zakładów ceramicznych w Pustelniku. Ogółem, dwanaście jego usprawnień i wynalazków zostało opatentowanych. Publikował również prace dotyczące ceramiki budowlanej i budownictwa, ukazywały się w m.in. w Przeglądzie budowlanym. Wspólnie z Alfredem Dziedziulem opublikował pracę Nowoczesna ceramika budowlana, która została wydana drukiem w 1935.
Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Warszawy, po 1945 pracował w Biurze Projektów Ceramiki Budowlanej przy Ministerstwie Budownictwa. Pracował również jako nauczyciel w Technikum Budowlanym, zmarł w 1963. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 52-3-25/26)Spis architektów, budowniczych i urbanistów pochowanych na cmentarzu, Pochowani na Cmentarzu Powązkowskim.
W 1914 ożenił się z Marią z Kucharskich. Jego córka z tego małżeństwa, Małgorzata Handzelewicz-Wacławek (wł.