W latach 1946–1949 odbył zaoczne studia z ekonomii na Uniwersytecie Łódzkim, uzyskując tytuł magistra. W 1953 roku został wybrany kierownikiem działu inwestycji i budownictwa w Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego. Po ośmiu latach przeniesiono go na stanowisko zastępcy kierownika Wydziału Kultury Wojewódzkiej Rady Narodowej. W 1963 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie w oparciu o rozprawę Staropolskie Zagłębie Przemysłowe. Podjął wówczas pracę na Politechnice Krakowskiej, a w 1965 roku został zatrudniony jako starszy wykładowca w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Kielcach, gdzie do 1969 kierował Zespołem Nauk Społecznych. W 1973 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie na podstawie rozprawy zatytułowanej Bolesław Markowski (1862–1936) u podstaw międzywojennej gospodarki narodowej.
W Kielcach współtworzył oddział Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, pełniąc w nim funkcję sekretarza i wiceprezesa. Należał do członków założycieli Kieleckiego Towarzystwa Naukowego, którego prezesem był w latach 1974–1975.