thumb|Kamień runiczny z Glavendrup, ściana frontowa Kamień runiczny z Glavendrup (DR 209) – pochodzący z początku X wieku kamień runiczny, znajdujący się w zagajniku w północnej części duńskiej wyspy Fionia. Wyryta na nim 210-znakowa inskrypcja runiczna jest najdłuższą w Danii.
Granitowy głaz ma wysokość 188 cm i szerokość 142–159 cm. Został odkryty w 1794 roku, przysypany zwałami piasku. W 1808 roku uratowany przed zniszczeniem przez archeologa Vedela Simonssena, który zapobiegł wykorzystaniu go do celów budowlanych. Kamień stanowi część większej grupy megalitów kamiennych, ułożonych w kształt łodzi. W epoce wikińskiej w miejscu tym znajdował się święty gaj. W trakcie prac archeologicznych przy megalitach odkryto dziewięć grobów, wszystkie jednak były puste.
Zgodnie z treścią wyrytego napisu, głaz wystawiony został ku czci godhiego, kapłana religii pogańskich Skandynawów, przez członków jego najbliższej rodziny. Inskrypcja pokrywa trzy strony kamienia i pisana jest bustrofedonem.