podpisał również układ łęgonicki. Na sejmiku opatowskim woj. sandomierskiego wybierano go marszałkiem koła (1667, 1670, 1672, 1675, 1679), posłował na sejmy (1667, 1668, 1669, 1670, 1673, 1678). W roku 1670 na sejmiku opatowskim którego był marszałkiem, wybrany posłem na sejm. Był także komisarzem królewskim do spraw dystrybucji hiberny. W roku 1673 na wielkiej radzie posłował z województwa sandomierskiego. Z nadania sejmu w roku 1678 udał się na „ugodzenie spraw od Węgier pogranicznych”.
Komornicki żonaty był z Zofią z Różnicy, wdową po Mikołaju Balickim. Po jej śmierci wstąpił do zgromadzenia benedyktynów na Łysej Górze.
Pisał pamiętniki, w których Kochowski wyczytał, „że Pan Jezus na krzyżu będącym przed kościołem bernardyńskim w Warszawie, odwrócił oblicze od Jana Kazimierza, jadącego na wojnę z Lubomirskim”. Jemu też Kochowski przypisał autorstwo pieśni o pogromie pod Cudnowem.
Z kronik zakonnych Po roku nowicjatu, złożeniu ślubów zakonnych, z nominacji królewskiej Jana III, wyświęcony przez biskupa Jana Małachowskiego w roku 1682 zostaje Opatem Świętokrzyskim na Łysej Górze. W roku 1685 król Jan III Sobieski ostatecznie przywileje Hieronima Komornickiego potwierdza.