64.
Pierwszym, który dołączył do nowej społeczności zen był Keizan Jōkin, który wkrótce objął stanowisko shuso (opiekuna budynku mnichów). W 1294 roku uczniem Keizana w tym klasztorze został Meihō Sotetsu (1277-1350). W 1296 roku do tej mnisiej wspólnoty dołączył Gasan Jōseki (1276-1366). Mimo że praktyka zawierała wiele elementów tradycji shingon, to właśnie ten klasztor ustanowił podstawy pod średniowieczną i niezwykle popularną szkołę sōtō w JaponiiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 136.
W 1298 roku Gikai zrzekł się swoich obowiązków i opatem klasztoru został Keizan, chociaż Gikai dalej przebywał w tym klasztorze aż do swojej śmierci w 1309 roku. Pozycja Keizana była dość niepewna, gdyż nie miał od dobrych relacji z rodziną Togashi, więc Gikai w celu jej umocnienia przekazał Keizanowi relikwie szkoły Darumy. Po dwóch latach Keizan ustąpił ze stanowiska opata i przekazał prowadzenie klasztoru w ręce Meihō dziesiątego miesiąca 1311 roku, którego relacje z rodem Togashi były lepsze. Keizan przekazał mu także prawne dokumenty i inne, które potwierdzały niezależność finansową klasztoru. Mimo jego wysiłków, Meihō utracił stanowisko na korzyść mnicha ze szkoły rinzai Kyōō Unryō (1267-1341) i został drugim opatem Yōkō-ji w Noto.