Od końca 1942 roku brał udział w organizowaniu zbrojnego oporu przeciw reżimowi w Bułgarii. Po dokonanym przez komunistów we wrześniu 1944 zamachu stanu wrócił do Bułgarii i został kierownikiem Wydziału Wojskowego KC BPK. Od 1945 roku członek Biura Politycznego, od 1946 sekretarz Komitetu Centralnego BPK. Od 22 listopada 1946 do 27 maja 1950 roku był ministrem obrony Bułgarii, następnie do śmierci przewodniczącym Prezydium Zgromadzenia Narodowego.
Odznaczenia Bohater Pracy Socjalistycznej (1957) Order Georgi Dimitrowa (dwukrotnie – 1952 i 1957) Order 9 września 1944 I klasy Order Lenina (ZSRR, 1957)
Przypisy
Bibliografia Informacje (bułg.) Георги Дамянов, Хронос. Роговин В., Партия расстреляных, XXXVIII, Террор против зарубежных коммунистов.
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Bułgarscy generałowie Kategoria:Bułgarscy ministrowie obrony Kategoria:Bułgarscy politycy Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Odznaczeni Orderem Georgi Dimitrowa Kategoria:Odznaczeni Orderem 9 września 1944 Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Politycy Bułgarskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Uczestnicy powstania wrześniowego Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1958