Hasse pozostał na dworze saskim przez ponad trzydzieści lat, a jego żona śpiewała przynajmniej w piętnastu jego operach pomiędzy Caio Fabricio w 1734 roku a Ciro riconosciuto (1751). Faustina mogła jednak wybierać cię w długie podróże do Włoch, ponownie pokazywała się w Neapolu, Wenecji, Parmie i w innych miastach w operach Pergolesiego, Porpory i Vinciego, a także w dziełach swojego męża. Chociaż wycofała się z teatru w 1751 roku, Faustina zachowała swoją pensję i tytuł virtuosa da camera u Elektora aż do śmierci następcy Augusta, Augusta Sasa w 1763 roku.
W tym czasie przeniosła się wraz z mężem do Wiednia, a w końcu do Wenecji w 1773 roku. Mieli dwie córki, obie były wykształconymi śpiewaczkami. W odwiedzinach w 1772 roku, Charles Burney opisał Faustinę jako "niską, wrażliwą i żwawą staruszkę, z dobrymi pozostałościami … tego piękna, za które była tak podziwiana w młodości." W przeciwieństwie do swej rywalki Cuzzoni, która zmarła w ubóstwie, Faustina cieszyła się dostatnią starością.
Bordoni jako artystka Kompozytor Quantz opisał cechy Bordoni, jak podał Charlesowi Burneyowi: