W późniejszych latach Streeton kontynuował malowanie słonecznych, idyllicznych pejzaży, z których wiele było powierzchownych i pozbawionych inspiracji z wczesnego, radykalnego okresu jego twórczości. Czołowi krytycy, zwłaszcza J. S. MacDonald i Lionel Lindsay, wyrażali się pozytywnie o jego dorobku. W latach 1929–1935 Streeton publikował jako krytyk sztuki w The Argus; okazjonalne artykuły do gazet pisywał w latach 1925–1936. W 1935 roku napisał i wydał The Arthur Streeton Catalogue. Zyskał powszechne uznanie, a w 1937 roku otrzymał tytuł szlachecki. Po śmierci żony w 1938 roku zamieszkał w Olindzie i poświęcając czas na pracę w ogrodzie. Zmarł po długiej chorobie 1 września 1943 roku. Został pochowany na cmentarzu w Ferntree Gully.
Twórczość Streeton był jednym z najlepszych australijskich pejzażystów końca XIX wieku i najbardziej udanym malarzem Heidelberg School, australijskiego impresjonizmu. Zdobył uznanie dzięki swym oddziałującym na wyobraźnię, kultowym pejzażom, oddającym w idealny sposób światło i kolor australijskiej wsi i prowincji. Mimo że uczęszczał na zajęcia w National Gallery School, pozostał w dużej mierze samoukiem, zwłaszcza jeśli chodzi o malarstwo olejne.