thumb|Alfred Ellis & Walery, Anthony Hope Hawkins, 1880-1898, odbitka kolodionowa thumb|Emile Pricam, Elektrownia wodna w Chèvres, 1898, odbitka kolodionowa thumb|Brands Studio, Nelson Miles Appleton, 1898, odbitka kolodionowa thumb|Naczynia i świeczniki z kościoła w Stórólfshvoll, ok. 1900, odbitka kolodionowa Odbitka kolodionowa (celoidynowa) – pozytyw fotograficzny na papierze pokrytym warstwą barytową i warstwą kolodionu zawierającą chlorek srebra. Obraz uzyskiwało się poprzez kopiowanie (ang. printing-out print, POP), tzn. stykowe naświetlanie papieru przez negatyw aż do pełnego pojawienia się obrazu.
Technika ta powstała w wyniku prac prowadzonych przez różnych badaczy. Stosowana była zarówno przez zawodowych fotografów, jak i amatorów, w okresie od ok. 1870 do ok. 1930, gdy wyparta została przez różnego rodzaju papiery żelatynowo-srebrowe.