Kolejne prace zostały wykonane w 1948 roku, w czasie urzędowania księdza proboszcza Witolda Grotowskiego. Polegały one na remoncie dachu, naprawieniu wieży, usunięciu wyrwy i okaleczeń kościoła, wmurowaniu na zewnątrz od strony zachodniej trzymetrowego krzyża, wymalowaniu prezbiterium i zbudowaniu wielkiego ołtarza. Ołtarz został konsekrowany w 1951 roku przez biskupa Tadeusza Zakrzewskiego. Ten sam biskup poświęcił trzy nowe dzwony. W 1973 roku, podczas urzędowania księdza proboszcza Edwarda Czajkowskiego, na dachu kościoła założono blachę ocynkowaną pomiedziowaną, a na wieży blachę miedzianą. W 2000 roku zostało przebudowane prezbiterium.
Architektura Kościół jest murowany z nietynkowanej cegły i reprezentuje styl neogotycki. Ma układ bazylikowy, trójnawowy, na planie krzyża łacińskiego, z transeptem i pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Do fasady przylega pięciokondygnacyjna wieża, a na skrzyżowaniu naw znajduje się sygnaturka. Nawy boczne otwierają się do nawy głównej ostrołukowymi arkadami. Wnętrze nakrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe, gwiaździste i parasolowe. Elewacje są oskarpowane, a okna mają ostrołukowe zamknięcia i częściowo maswerki.