Po agresji na Polskę III Rzeszy i ZSRR (kampanii wrześniowej) i okupacji wojennej terytoriów II RP przez obu agresorów (we wrześniu 1939) legalną kontynuacją władz II Rzeczypospolitej, uznawaną na arenie międzynarodowej przez cały okres II wojny światowej, był Rząd RP na uchodźstwie, a jako podległa mu administracja w okupowanym kraju – Polskie Państwo Podziemne i jego struktury: parlamentarne (kolejno: Polityczny Komitet Porozumiewawczy, Krajowa Reprezentacja Polityczna i Rada Jedności Narodowej), administracyjne (Delegatura Rządu na Kraj, a następnie Krajowa Rada Ministrów) i wojskowe (Armia Krajowa).
Wycofanie 5 lipca 1945 r. przez mocarstwa zachodnie (Wielką Brytanię, USA i Francję) uznania dyplomatycznego dla rządu RP na uchodźstwie na rzecz Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej pociągnęło za sobą analogiczny ruch większości pozostałych krajów świata zrzeszonych w konstytuującej się wówczas Organizacji Narodów Zjednoczonych, pozostawiając rząd Polski na uchodźstwie poza tworzonymi strukturami nowego porządku międzynarodowego. Dalsze uznanie międzynarodowe rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie podtrzymały w kolejnych latach jedynie: Hiszpania, Kuba, Liban, Irlandia oraz (najdłużej) Watykan, a dopiero wycofanie przez to ostatnie państwo uznania w dniu 19 października 1972 r.