Sebastos (gr. σεβαστός, „czcigodny”, l.m.: σεβαστοί, sebastoi, r. ż.: sebasta, σεβαστή) – grecki odpowiednik rzymskiego tytułu cesarskiego august. W Cesarstwie Bizantyńskim w oficjalnej tytulaturze zastąpił termin łaciński. W XI wieku stał się podstawą do utworzenia licznych tytułów pochodnych.
Termin jest poświadczony na greckim Wschodzie od I wieku i stanowi tam odpowiednik rzymskiego tytułu august. Pojawia się w nazwach świątyń (np. świątynia Sebastoi w Efezie) i miejscowości: Sebaste, Sebastopolis. Po przyjęciu w VII wieku terminu basileus jako głównego tytułu cesarskiego stracił na znaczeniu. Do jego przywrócenia przyczynił się cesarz Konstantyn IX Monomach (1042-1055), który nadał tytuł sebasty swojej kochance Marii Sklerainie. W drugiej połowie XI wieku zaczął być przyznawany osobom szczególnie zasłużonym dla cesarza. Otrzymali go między innymi królowie Gruzji Bagrat IV i Jerzy II, a spośród arystokratów bizantyńskich Aleksy Komnen. Aleksy Komnen po objęciu władzy (1081) przeprowadził gruntowną reformę tytulatury cesarskiej w oparciu o tytuł sebastos. Utworzone przez niego tytuły sebastokrator, protosebastos, panhypersebastos, sebastohypertatos, pansebastohypertatos, protopansebastohypertatos były nadawane członkom rodziny cesarskiej i wskazywały na stopień pokrewieństwa i bliskości z cesarzem.