W 1932 wróciła do Polski i rozpoczęła pracę w Zakładzie Fizjologii Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN pod kierunkiem Kazimierza Białaszewicza. Jako starsza asystentka prowadziła badania nad narkozą magnezową i wpływem magnezu na reakcje nerwowo-mięśniowe. Wówczas poznała Jerzego Konorskiego i Stefana Millera, z którymi prowadziła prace badawcze nad odruchami warunkowymi. W 1933 poślubiła Jerzego Konorskiego.
Po wybuchu II wojny światowej razem z mężem przedostali się do Suchumi, gdzie dzięki wsparciu Instytutu Pawłowa znaleźli zatrudnienie w Zakładzie Fizjologii . W 1945 wróciła do Polski, zamieszkała w Łodzi i pracowała nad reaktywacją Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego, równocześnie prowadziła działalność naukową na Uniwersytecie Łódzkim.
W 1955 w związku z przenosinami instytutu przeprowadziła się do Warszawy, pracowała w Instytucie Neurofizjologii PAN. Była jednym z wąskiej grupy dwunastu członków honorowych IBRO. Od 1961 profesor, w latach 1963-1974 kierownik Pracowni Neurobiologii. Została pochowana na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie.
Przypisy