W pracy tej zawartych jest 499 biografii mnichów. Tylko dwie kategorie - Tłumaczy i Egzegetów - obejmują 332 osoby, czyli prawie 67% z wszystkich biografii, z czego egzegeci to 53.9% a tłumacze - 12.6%. Inne kategorie nawet nie zbliżają się do tych dwóch. Jest to całkowicie zrozumiałe, gdyż pierwsza taka biografia musiała zawierać nazwiska mnichów z wczesnych lat wprowadzania buddyzmu do Chin, gdy właśnie najbardziej potrzebni byli tłumacze oraz egzegeci i komentatorzy.
Kolejne miejsca zajęli kantorzy - 33 mnichów, praktykujący medytację - 32 mnichów, czyniący cuda - 30 mnichów itd.
Ponieważ w Indiach nie było szkoły dhjany, pojawienie się mnichów, którzy całkowicie poświęcili się praktyce medytacji, było całkowicie fenomenem chińskim. W Gaoseng chuan pojawił się pierwszy termin związany z praktykującymi chan - xichan - jako określenie praktykujących samadhi lub siedzącą medytację. Samo określenie chan lub chang zong, oznaczające szkołę lub linię przekazu chan było używane najpierw przez ludzi z zewnątrz, którzy opisywali tymi słowami mnichów praktykujących medytację. Te określenia pojawiły się dopiero pod koniec VIII wiekuPhilip Yampolsky. "New Japanese Studies in Early Ch'an History". [w:] Whalen Lai, Lewis R. Lancaster. Early Ch'an in China and Tibet. Str.