Po odwołaniu z placówki w Brazylii przebywał głównie w majątku rodzinnym żony Utnes w Arendal w Norwegii. Zajmował się pracami z zakresu historii i heraldyki. W związku z tym przyjeżdżał do Warszawy (gdzie miał mieszkanie) i Krakowa. W 1935 ogłosił w Miesięczniku Heraldycznym artykuł O znaku Awdańca. W 1938 został członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Heraldycznego, od 1937 był członkiem Rady Nadzorczej Banku Dyskontowego w Warszawie. W czasie II wojny światowej przebywał wraz z żoną w Warszawie.
Po wojnie pracował w Ministerstwie Żeglugi i Handlu. W 1950 wyjechał z Polski, osiadł w Norwegii. Od grudnia 1951 był przedstawicielem rządu RP na uchodźstwie w Norwegii, od. 1957 również w Szwecji i Danii.
Ogłosił Quelques observations sur l’origine des relations entre la Pologne et le Pays de Liège dès le X-ème siècle („La Meuse” 1954), pisał także m.in. o śladach najdawniejszych związków Polski z diecezją leodyjską (Leodium 1954), o Wikingach w Polsce w IX–X w. (Oslo 1956).
Jego żoną została w 1920 Wenche Krystyna Grove-Prebensen (ur. 4 stycznia 1897), tłumaczka polskich utworów literackich na język norweski, zmarła w listopadzie 1944 po przejściach powstania warszawskiego.