Od 1946 przez dwa lata pracował w Robotniczej Agencji Prasowej, a następnie został wykładowcą na Wydziale Dziennikarskim Akademii Nauk Politycznych. Od 1953 w Polskim Radiu, był pierwszym kierownikiem redakcji kalendarza radiowego oraz współpracownikiem redakcji literatur obcych. W 1948 zamieszkał w Milanówku, aby móc pracować stworzył w suterenie małą pracownię. Współpracował z redakcjami „Tygodnika Kulturalnego” i „Poezji”. W 1967 przeprowadził się do Warszawy, zamieszkał na Bielanach. Za przekład Tragedii człowieka Imrego Madácha otrzymał nagrodę węgierskiego PEN Clubu.
Jego żoną była Hanna Kaltenbergh z domu Bartold (ur. 6 lipca 1927, zm. 22 lutego 2001) dziennikarka Sztandaru Młodych i Magazynu Rodzinnego, działaczka na rzecz zwierząt.
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 21D-6-28).
Dorobek literacki Dunaj rzeką szeroką (1957); Ogień strzeżony (1962); Dno czary (1965); Kopczyk zacny chwały żołnierskiej (1966); Ayana z delty Dunaju (1967); Gołe pole (1969); Czarne żagle czterdziestu mórz. Gawędy o piratach (1970); Studnia miłości (1972); Requiem tamtej miłości (1972); Szymona z Matyjaszem peregrynacja oraz innych rybałtów y dziadów przypadki (1973); Drugi brzeg (1974); Ułamki stłuczonego lustra' (1991).
Przypisy