W kwietniu 1941 francuskie władze mandatowe, poszukując kompromisu z rozwijającym się arabskim ruchem narodowym i chcąc zabezpieczyć własne wpływy na Bliskim Wschodzie, zgodziły się mianować przedstawiciela Bloku Narodowego premierem niesamodzielnej Republiki Syryjskiej. Urząd ten, obdarzony szerokimi prerogatywami, objął Chalid al-Azm, który zdecydował, że obejmie również urząd ministra spraw wewnętrznych. Do jego rządu weszli nie tylko przedstawiciele Bloku Narodowego, jednak organizacja w pełni popierała działalność gabinetu. Już we wrześniu jednak Francuzi uznali, że gabinet al-Azma nie gwarantował im pełnej lojalności i doprowadzili do utworzenia nowego rządu, na czele którego stał zwolennik francuskiej obecności w Syrii Tadż ad-Din al-Hasani. W 1943 al-Azm został po raz pierwszy wybrany na deputowanego parlamentu syryjskiego, na czteroletnią kadencję. W tym samym roku wszedł do rządu Sad Allaha al-Dżabiriego jako minister finansów i zaopatrzenia. W 1946 w drugim gabinecie al-Dżabiriego został ministrem sprawiedliwości.