Od 1929 attaché wojskowy przy przedstawicielstwie ZSRR w Estonii, Łotwie i Litwie, od sierpnia 1931 dowódca i komisarz 25 „Czapajewskiej” Dywizji Strzeleckiej, od 1935 dowódca i komisarz 1 Korpusu Strzeleckiego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. W 1937–1939 zastępca naczelnika, potem naczelnik Departamentu Szkolenia Bojowego Zarządu Armii Czerwonej, w 1939–1940 zastępca dowódcy 8 Armii w ramach Leningradzkiego Okręgu Wojskowego podczas wojny ZSRR z Finlandią, pod koniec tego konfliktu krótko dowódca 15 Armii, następnie przez miesiąc dowodzący wojskami Archangielskiego Okręgu Wojskowego. 4 czerwca 1940 mianowany generałem porucznikiem. VIII 1940 – VI 1941 szef Departamentu Szkolenia Bojowego.

Od 13 czerwca 1941 zastępca dowódcy Zachodniego Oddzielnego Okręgu Wojskowego. VIII-XI 1941 naczelnik tyłów - zastępca dowódcy Frontu Zachodniego, później do I 1942 dowodzący wojskami Południowo-Uralskiego Okręgu Wojskowego, a do VIII 1942 dowodzący wojskami Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego. W sierpniu 1942 dowodził 66. Armią, potem do grudnia 1942 był zastępcą dowódcy wojsk Frontu Zakaukaskiego ds. formowania i kompletowania wojsk. XII 1942 – VII 1943 zastępca dowódcy, a potem do IV 1944 dowódca wojsk Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego.