W 1923 ukończył wyższe kursy akademickie, w 1928 kursy dla wyższej kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej im. Frunze w Moskwie, a w 1930 kursy partyjno-polityczne dla wyższych dowódców przy Wojskowo-Politycznej Akademii im. Nikołaja Tołmaczowa, po czym został dowódcą 4 Korpusu Strzeleckiego. Od 1933 zastępca dowódcy wojsk Białoruskiego Okręgu Wojskowego ds. lotnictwa, w maju 1935 przeniesiony na analogiczne stanowisko do Charkowskiego Okręgu Wojskowego. W 1935 mianowany komkorem, czyli dowódcą korpusu. W sierpniu 1937 mianowany dowódcą wojsk Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, od listopada 1937 dowódca Sił Powietrznych ZSRR – zastępca Ludowego Komisarza Obrony ZSRR ds. lotnictwa. W 1938 mianowany komandarmem 2 rangi, od lipca 1940 pierwszy dowodzący wojskami nowo utworzonego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego (powstałego po aneksji Litwy, Łotwy i Estonii przez ZSRR latem 1940). Od 1937 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR, od XVIII Zjazdu WKP(b) kandydat na członka KC WKP(b). W grudniu 1940 odwołany ze stanowiska i przekazany do dyspozycji Ludowego Komisarza Obrony ZSRR. 19 czerwca 1941 aresztowany i osadzony w moskiewskim więzieniu NKWD, po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowanego do Kujbyszewa (obecnie Samara).