W latach 20. XX wieku chór przeżywał ponowną falę rozwoju. W 1923 ze stanowiska prezesa ustąpił Karol Schroeter, a zastąpił go Zygmunt Jaworski. Mimo trudności finansowych i częstych zmian dyrygentów, zespół zaliczono do chórów I kategorii (21 czerwca 1930). W latach okupacji hitlerowskiej chór został zdelegalizowany i oficjalnie zawiesił działalność, w praktyce koncertując w mieszkaniach prywatnych jako „Ósemka” (w rzeczywistości było wtedy 28 członków). Po zakończeniu II wojny światowej chór wznowił działalność w trudnych warunkach (utrata praktycznie wszystkich nut i instrumentów).
Początkowo zespołem kierował Edward Starczewski, następnie Stefan Stuligrosz, a potem, od 1946 do 1971 Witalis Dorożała. Chór rozwinął współpracę ze spółdzielnią wydawniczą „Czytelnik”, co dawało mu możliwość koncertowania w wielu miastach Wielkopolski. Uświetnił też Krajową Naradę Działaczy Kulturalno-Oświatowych w Warszawie w 1948. W 1949 zwyciężył m.in. w konkursie na najlepsze wykonanie pieśni radzieckiej, w konkursie radiowym „Nasze chóry śpiewają„Czytelnik”, a w 1951 w czasie współzawodnictwa chórów męskich. W 1952 otrzymał Odznakę Honorową I stopnia za wybitne osiągnięcia na polu upowszechniania polskiej kultury muzycznej. W 1958 uznano go za chór wzorcowy (wraz z krakowskim „Echem” i warszawską „Harfą”).