Jako drugi po Mustafie Talasie został awansowany na stopień imada, wyróżniający go spośród innych generałów majorów, niższy jedynie od stopnia noszonego przez al-Asada.
Asz-Szihabi brał udział w rozmowach między Falangami Libańskimi a Organizacją Wyzwolenia Palestyny, nie zdołał jednak przekonać Palestyńczyków do zaprzestania dokonywania aktów przemocy w Libanie. W 1976 w imieniu rządu syryjskiego obiecał rządowi Libanu pomoc w planowanym usunięciu zbrojnych organizacji palestyńskich z kraju. Dwa lata później, po podpisaniu przez prezydenta Egiptu Anwara as-Sadata porozumienia pokojowego z Izraelem, podróżował do Moskwy w celu uzyskania większego wsparcia wojskowego ZSRR dla Syrii.
Do 1983 asz-Szihabi nie angażował się w bieżącą politykę Syrii, ograniczając się wyłącznie do zagadnień ściśle wojskowych. W wymienionym roku został powołany do sześcioosobowej rady, która miała zarządzać krajem podczas choroby prezydenta, autorytarnie rządzącego krajem Hafiza al-Asada. Rok później odmówił Rifatowi al-Asadowi poparcia, gdy ten próbował drogą zamachu stanu odsunąć brata od władzy. W latach 1994–1995 brał udział w zakończonych niepowodzeniem rozmowach pokojowych między Syrią a Izraelem.