Początkowo znajdowało się w nim mauzoleum Zheng Chenggonga (chińskiego bohatera o japońskich korzeniach, znanego jako Koxinga), następnie zostało ono zamienione na chram prefekturalny (jap. 県社, kensha).
W okresie kolonialnym na Tajwanie zostało wybudowanych wiele nowych chramów. Do końca 1945 roku powstało 68 miejsc kultu (chociaż niektóre źródła podają także liczbę 204 chramów zbudowanych do końca II wojny światowej), z czego 38 zbudowano w okresie największego nasilenia japońskiego nacjonalizmu i wzmożonych walk w regionie, czyli w latach 1937-44. Wiązało się to z ruchem japonizacji kōminka, którego szczególnymi propagatorami na Tajwanie byli gubernatorzy Seizō Kobayashi i Kiyoshi Hasegawa. Największym i najważniejszym z nich był znajdujący się w mieście Tajpej Wielki Chram Tajwański (jap. 台湾神宮, Taiwan Jingū), który został ukończony już na początku okresu kolonialnego, w 1901 roku. Należał on do kategorii tzw. chramów cesarskich (jap. 官幣社, kanpeisha), w których oddawano cześć cesarzowi oraz ważnym osobistościom państwowym, czczonym jako bóstwa. Do najważniejszych należeli m.in. książę Yoshihisa Kitashirakawa (stracił życie podczas walk na Tajwanie), a także trzy bóstwa pomocne w pozyskiwaniu ziemi uprawnej, znane jako Kaitaku Sanjin (jap. 開拓三神).