Związek Zborów Słowiańskich Baptystów w Polsce – istniejący w II Rzeczypospolitej związek religijny skupiający słowiańskich wyznawców baptyzmu, głównie Polaków, Ukraińców, Białorusinów i Czechów.
Geneza i rozwój Pierwszymi baptystami na ziemiach polskich byli Niemcy. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wśród polskich wyznawców baptyzmu powstały aspiracje do wyodrębnienia się z niemieckiej denominacji baptystycznej mającej swe korzenie m.in. w działalności Gotfryda Fryderyka Alfa (1831–1898). Czołową rolę w inicjowaniu związku wyznaniowego skupiającego Polaków, Ukraińców, Białorusinów, Czechów i innych Słowian był pastor Karol Władysław Strzelec. Na zjeździe zorganizowanym 29 września – 1 października 1921 w kaplicy przy ul. Grzybowskiej 54 w Warszawie zebrało się 52 delegatów zborów, którzy podjęli uchwałę o utworzeniu Związku Zborów Słowiańskich Baptystów w Polsce celem uzyskania uznania ze strony władz państwowych. Prezesem związku został kaznodzieja Jan Petrasz.