W 1930 roku przeprowadził się do Królewskiej Huty (obecnie Chorzów), podjął pracę jako kierownik działu, następnie wicedyrektor Zakładu Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). W kwietniu 1933 został powołany, jako rzeczoznawca do opracowania systemu ubezpieczeń w Polsce. W 1934 przeniesiony do Warszawy, mianowany dyrektorem Działu Nadzoru i Organizacji Izby Ubezpieczeń Społecznych, przekształconej w Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
W latach 1937–1939 jako delegat ZUS uczestniczył w posiedzeniach Międzynarodowego Związku Kas Chorych w Genewie. Współzałożyciel Związku Zawodowego Pracowników Instytucji Ubezpieczeń Społecznych. W latach 1928–1929 wiceprezes tego związku.
Po wybuchu II wojny światowej, podczas okupacji hitlerowskiej pracował w Zarządzie Miejskim w Warszawie. Podczas powstania warszawskiego aresztowany i osadzony w Forcie Mokotowskim, następnie w obozie w Pruszkowie. Po ucieczce z obozu przeniósł się do Krakowa, pracował jako inspektor w tamtejszej Ubezpieczalni Społecznej.