302..
Mingben był jednym z tych mistrzów, którzy łączyli praktykę chan z praktyką Szkoły Czystej Krainy.
Jego dziełem jest praca Huanzhu qinggui z 1317 roku, będąca nowym opracowaniem kodeksu reguł monastycznych. Mingben zauważył, że spada morale i determinacja mnichów w klasztorach i spróbował się temu przeciwstawić. Zarówno osoba mistrza, jak i ten kodeks wywarły wielki wpływ na Musō Sosekiego, który uważał Mingbena za modelowy przykład dla wszystkich mistrzów zen a kodeks reguł mistrza posłużył mu do napisania własnej wersji reguł dla mnichów Rinsen kakunHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 161..
Uwagi Mingbena interpretacja terminu Koan stała się standardem w średniowiecznym japońskim zenie, a tym samym jest uznawana również wśród dzisiejszych badaczyT. Griffith Foulk. „The Form and Function of Koan Literature. A Historical Overview”. [w:] The Kōan. Text and Context in Zen Buddhism. s. 22..
Japońscy uczniowie mistrza, którzy praktykowali pod jego kierunkiem na górze Tianmu, po powrocie do Japonii założyli jedną z dwu linii przekazu systemu klasztorów Rinka – tzw. linię „genjūDrugą, ważniejszą, była linia „daiō”.”. Jednym z najważniejszych japońskich uczniów Mingbena był Kosen Ingen (1295-1374).