Cztery lata później, w związku z procesem templariuszy, odnotowano pierwszego inkwizytora mianowanego specjalnie dla tego okręgu – został nim dominikanin Egidio ProsperiRenzo Caravita, Rinaldo do Concorrezzo: arcivescovo di Ravenna (1303-1321) al tempo di Dante, Florencja 1964, s. 116, 284. Dopiero w 1468 generał zakonu dominikanów Martial Auribelli rozdzielił okręgi Mantui i Parmy i utworzył samodzielny trybunał z siedzibą w Parmie, podporządkowując mu okręg Reggio nell’Emilia, będący dotąd wikariatem trybunału w Ferrarze. Krok ten był wbrew ówczesnym tendencjom, by granice okręgów inkwizytorskich pokrywały się z granicami politycznymi. Parma należała wówczas do księstwa Mediolanu, rządzonego przez dynastię Sforzów, a Reggio do księstwa Ferrary, rządzonego przez dynastię EsteTavuzzi, s. 62, 91..
Konwent dominikański w Parmie, będący siedzibą trybunału, na przełomie XV i XVI wieku przechodził głęboki kryzys. Braci zakonnych było niewielu i nie cieszyli się oni dobrą opinią. W rezultacie w 1507 generał zakonu Jean Clérée zadecydował o wyłączeniu konwentu spod władzy prowincjała Lombardii Dolnej i przekazaniu go zakonnikom ze zreformowanej Kongregacji Lombardzkiej, będącej autonomiczną strukturą w zakonie dominikańskim.