Od 1964 była członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, od 1971 była członkiem rzeczywistym.
W PRL informacje na temat Ireny Chmielewskiej podlegały cenzurze. W 1977 jej nazwisko znajdowało się na specjalnej liście osób pod szczególną kontrolą cenzury. Zalecenia cenzorskie dotyczące jej zanotował Tomasz Strzyżewski, który w swojej książce o peerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 7 stycznia 1977 Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Wytyczne dla cenzorów wymieniały jej nazwisko z adnotacją: "Wszelkie próby popularyzowania w środkach masowego przekazu (prasa codzienna, radio, TV, tygodniki społeczno-polityczne) niżej wymienionych osób należy sygnalizować kierownictwu GUKPPiW". Zalecenia cenzorskie zezwalały jedynie na publikacje w prasie specjalistycznej, naukowej oraz skryptach itp..
23 sierpnia 1980 roku dołączyła do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]).
Główne osiągnięcia naukowe 1951 – uruchomienie w II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej w Warszawie produkcji preparatu aminokwasowego do wlewów dożylnych; 1958 – opis tautomerii pironowej dikumarolu (antywitaminy K).