Łupek kryjący niegdyś dach zastąpiony został w 1990 roku płatami blachy cynkowej ułożonymi w caro.
Neogotycki charakter kościoła podkreśla detal – otwory okienne zamknięte łukiem ostrym z maswerkami i częściowo zachowanymi witrażami, maswerki – również w otworze drzwiowym. Zachowane lub odrestaurowane wyposażenie (ławki dla ponad 200 osób, drewniana ambona, stolarka okienna i drzwiowa, krzesła w zakrystii) również utrzymane w neogotyckim stylu.
Do środka świątyni prowadzi portal umieszczony w wieży. Dwa rzędy kolumn, między które wpisane są arkady o ostrych łukach, dzielą kościół na nawę główną i dwie nawy boczne. Na kolumnach wspiera się drewniany sufit nawy głównej imitujący sklepienie kolebkowe. Nawy boczne przykryte są płaskimi, drewnianymi sufitami. Ołtarz z 1934 roku wykonany jest z drzewa dębowego z reliefem przedstawiającym baranka z chorągwią Kościoła.
Z lewej strony przy wejściu do prezbiterium usytuowano ambonę. Jej wieloboczny korpus wspiera się na drewnianym filarze. Całość zwieńczona jest baldachimem i ozdobiona dekoracją z płaskorzeźb. W okna wprawione są witraże o prostych formach geometrycznych. Nad nawą główną, dobudowaną toaletą i przeszkoloną zakrystią (z 2012 roku) znajduje się drewniana empora rozbudowana w 2007 roku, do której prowadzą podwójne tzw. policzkowe schody.