Teoria koloru Franza Marca, która ma decydujące znaczenie dla wielu jego dojrzałych prac i którą szczegółowo wyjaśnia w liście do malarza Augusta Macke z grudnia 1910 roku, jest tu zilustrowana w bardzo klarowny sposób. Kolor niebieski to pierwiastek męski, stanowczy i duchowy. Żółty jest kobiecy, łagodny, wesoły i zmysłowy. Czerwony to materia, ciężkość i gwałtowność. Czerwień według Marca miała też zdolność ujarzmienia błękitu i żółci, natomiast zmieszanie czerwieni i błękitu dawało barwę fioletową, oznaczającą skrajną żałobę. W takiej sytuacji, dla zachowania harmonii, wymagana była barwa żółta, która wzajemnie się uzupełnia i jest łagodząca. Pomieszanie czerwieni i żółci dawało kolor pomarańczowy, barwę bierną i chłodną, która potrzebowała pierwiastka męskiego, aktywnego. Połączenie błękitu i żółci dawało zieleń, która automatycznie uruchamiała czerwień oznaczającą materię. Zieleń nigdy jednak nie była w stanie poskromić czerwieni, dlatego potrzebowała pomocy żółci i błękitu.