Na ten trop naprowadziły badaczy liczne znaleziska w zabudowaniach klasztornych zakonów żeńskich na terenie Niemiec.
Budowa i technika gry thumb|Charekterystyczny podstawek tubmaryny, z asymetrycznie osadzoną struną. Na lewo od podstawka widoczne pokrętło guidonu – urządzenia do regulacji podstawka. Pod podstawkiem widoczny prożek dolny Tubmaryna występuje i występowała w różnych formach, różne również były sposoby gry. Cechami wspólnymi opisywanych w literaturze egzemplarzy są długi i smukły korpus, krótka szyjka oraz przynajmniej jedna struna.
Korpus tubmaryny ma ostrosłupowy lub prostokątny kształt; jego długość waha się od 120 do 200 cm. Na końcu krótkiej szyjki może mieć płytę kołkową (dawną formę główki) z odspodnio osadzonym kołkiem lub kołkami, lub komorę kołkową z bocznie osadzonym kołkiem lub kołkami. Niektóre egzemplarze tubmaryny mają mechanizm strojenia umiejscowiony w dolnej części korpusu, a nie w główce. Niektóre typy tubmaryny mają jedną strunę, inne dwie, jeszcze inne wyposażone są w struny rezonansowe.