W 1948 nadano mu tytuł zastępczy profesora i powierzono utworzenie i kierowanie Katedrą Urządzeń Przemysłowych Zakładów Włókienniczych Politechniki Łódzkiej, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1984 roku. Od 1949 roku był dyrektorem Instytutu Włókiennictwa. W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1963 nominację profesora zwyczajnegoRoman Kubiak - My Pabianiczanie. Agencja Dziennikarzy, 2019, s. 143-144, język polski, .

Jego zainteresowania badawcze obejmowały zagadnienia związane z zastosowaniami przemysłowymi. Wypromował sześciu doktorów. Był honorowym członkiem Stowarzyszenia Włókienników Polskich.

Od 1956 był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. W 1952 został powołany na stanowisko rektora Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Łodzi, a w latach 1953–1962 był rektorem Politechniki Łódzkiej przez trzy kadencje. W tym czasie sprowadził pierwszą maszynę cyfrową na uczelnię.

Należał do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1955 do 1969 pełnił funkcję członka Komitetu Miejskiego PZPR w Łodzi. Wchodził również w skład egzekutywy tego komitetu.